آگاهی مرا هر روز نیرومند تر می کند و هر چه قوی تر می شوم، واقفتر، خود شناس تر،   و جهان بین تر.

 نگرش عمیق بر طبیعت، مرا از قید و بندِ دنیا و از اسارتِ وابستگیها رها میکند.

 با دیدگاهِ وسیع وبی پرده و بی واسطه بر سنتها و محیط و پیشینۀ ناگزیر و دربر گرفته و سایه افکنده ام و تکیه بر آوای فطرتم و پیوند با طینتم، آزادیم را از چنگِ همه جبرها و ناتوانیها بیرون می کشم و همه نقابها و طرحها و نقشها و بازیها و ریشخندها و رندیهایشان را از جوهر منزلتِ خویش می زدایم.

 آشنائی و شناخت و آشتی با فرهنگِ ذاتی انسانی، مرا از فاصله های نژادی و اقلیمی و گویشی می تکاند.

 پیوند با خویش مشترکِ آدمی مرا ازسیطرۀ انزوا گرِحکومتِ خودکامگان و خود خواهان نجات میدهد.

 بر همه  آنچه  عمری مؤدبانه رعیتشان بودم  و ندانسته سینه چاکشان و نخواسته حلقه به گوششان، سلطنت می یابم.

عرفان متعصب و احساسی و مذهبِ متوقع و دربسته و دست و پاگیر و گرسنه را از آغوش اِرادتِ ذلیل و کورکورانه جدا میکنم وبه دستِ فراموشی می سپارم .

هرچه بیشتر خویش را از سلولها و بن بستها و مردابها و امراض و همه زیر دستان نیرومندِ آفریدگاران منش و ویرانگران اصالتم  بیشترنجات میدهم،بیشترخالق وکردگارهستیم میشوم.

 و چه کسی جز من میداند که این عریانی را چه لذتی است، پس از هر نبرد، آنگاه که یکی اززنجیرها ی این دشمنان بزرگ را ازدست و پای جان میبرم، همچون رقاصکان زبر دست تازی از شور و نشاطِ پیروزی در خلسه  و خلاءِ خلوتِ بی کران خود چرخ می خورم.

 بر تختِ سروری و خرد ورزی و پارسائی پله ای فراتر میروم، گامی نزد یکترمیشوم وهر نفس بر سرِ حماقت فریاد میکشم، بر دهانۀ همۀ غار های تاریک و مجهول و گنگ و فریبندۀ تاریخ که انتهای پرهیجان وپر وسوسه اش، نقشۀ همۀ وعده های گنجینه هایش، به دیار افسانه سرایان و جادوگران و رمالان میپیوندد، با توان و شعف و کامرانی بانگ میبندم، وبا دستان معجز بی نیازی و شهامت، همۀ تارهای تنیدۀ ترس و استبداد و تباهی و فسادِ پیچ در هیچی که وجودم را درخود می فشرَد وحیاتم را خفه میکند و اشتیاقم رامی کُشد  و اندیشه ام را می مَکد، پاره میکنم و چشم بر خود فرو می بَرَم و بر بلندای اوج خدائی خویش که از همۀ رنگها و غبارها و همۀ مدعیان پاک می شود و شسته نعره می زنم: کجائید مدعیان عرش رؤیائی، که گر از لذتهای اِقلیم بی مرز آزادی واز مکتبِ راستی و فرهنگِ درستی و  آدابِ دوستی و  قانون نیکی و درس مهربانی و خطِ تعهد و رسمِ وفاداری و مشق محبت و تمرین عاشقی وزبان پارسائی و حق احترام و حریمِ ادب و منشورِ زیبائی و سقفِ محکمِ خیرخواهی آگاه میبودید، برای به دست آوردنش چه لشکر ها که بر من نمی گسترانیدید../

نوشته شده در تاریخ 29/1/7 8 3 1 ساعت 18:5       

چشمم به نگاهِ تو گرفتار و اسیر است، چون گل به سحر مفتخر از سیرِنسیم است، همچون شبِ تاری که  زمهتاب شهیراست، یا روز خوشی کز همه احوال وزین است، شاید که بقاءِ در دل دیدارِ تو گیر است، آری عجبا نکته همین سالکِ پیراست، درفهم نگنجی صنما مغلته شیراست، افسوس براین بی خردی شه پره تیراست، ادراکِ ازل سایه ای از کشفِ کثیر است،تا قطره به وحدت نرسد جوی حقیر است، گوهر که ندارد ثمری وزنِ پشیز است،        تا صید نگوید که منم ترس وگریزاست،در نا خبری دام محیا و جهیز است،

این میکده حیز است ، این میکده حیز است.

از ضعفِ خود م ساخته ام بتکده ها را، یا رُعبِ طبیعت به سرشتست خدا را، شرطی که زعجز آمده تفسیرِ فضا را، در خاک و گِلم  مانده ام و  وصفِ سرا را، اعجاز نگنجد شکمِ صومعه ها را، قانون فلک هیچ   نرفته است خطا را، اوهام پرستی نسزد شرح قضا را، از چرخ چه    دانیم جز این رعشه بلا را، با درد و مرض غافلی از تهفه شفا را،فریاد از این عشوه جانسوزِ فنا را، تا کی به اطاعت ببری اهل عطا را، حیرت زده برقی زمعمای اهورا،

فریاد از این مُرشدِ گمراه، فریاد از این مُرشدِ گمراه،

 بر خویش نظر کن خَلفا دیرِ مغانی، در دایره مینائی و در حلقه عیانی، در صحنۀ ایام ستونی ز جهانی، منشورِ هدف راچو نفس در دل و جانی، قانون شکوفائی و انصاف وتوانی،گرخوب بجوئی چه کم ازوحی زمانی، منصوب به مزدائی و مأنوس کلانی، خود دست بشوی از دگران زار چرائی؟ صد جمع شگفتی شده در بطن چو کاهی، ای کوه نمیپرسی زخود گنج کجائی؟   کامت به تمنای دگر، طبع گدائی، غیرت نه نصیب است در این سوزِ کذائی، چون بول هوسان را نه سر انجام به جائی، مرد عمل اَر گام نهد بشکند ارکان تباهی،

نفرین به جدائی ، نفرین به جدائی./        پایان         1/2/7 8 3 ۱