سیب نقره ای
آنچه گذشت مراجعه شود به پستهای قبل... ---------------------------------------------------------------- ...واَبر: پرنیان ِ صدوق ِ لطف ولطافت و رحمت،افشرۀ سوز و گدازها وکشمکشهای اقیانوسها،..بیتابی تلاطم ِ امواج ِ دریاها، شتابِ روان ودیوانه وارِ رودها...؛نویدِ گریزِ نهریان،رهائی قل بستِ مردابیان،اندیشۀ فروکشی گودالیان،"خدای چشمه ساران" بغض فشردۀ مرغابیان و کبوتران ِ بی پناه وگمکرده راه و..مأمن ِ چکاوکان ِ تیز پرواز و گریز پا و..حریم ِ اَمن ِ پرستوهای مسافرومرغان ِ درخطری که درناامیدترین روزِحادثه شان از چنگال ِ تیزِ قرقیان ِ فاجعه و..عقابان ِ سانحه در گریزند و گرفتگی قلبهای تنگِ تمامی پرندگان ِ عاشق...، که درویران ترین جورِ لانه هاشان درهاله ای از ظریفترین وآسمانیترین حرکتها...، هوایت را آرام آرام طی می کنند و ابری ترین چشمهای عالم را به تصویر می کشانند، تا در دلگیر ترین غصه ها ونادیده ترین و سیاه ترین لحظه های مبهم و گرفتۀ روزگار،چون ناجیان ِ سخاوتمند،..برخشکیده ترین وداغترین زمینهای بی آب و بی حاصل، دست بگزاری و کیمیایشان کنی،رونقشان دهی..، وسپس با تو به وعده ای پایدار،دل گرمی نویدِ جاودان ِ بارش را سوگندی گردد و محوِ سپهرِ اندیشه های بلندت شود...واَبرنجَک:الهۀ آتشین ِ ضجه وغرش و فریاد،با نعره ای مثال زدنی...، مغرور و آراسته و مهیا و غیور، تمامی روبهان و شغالان بد منظر و کلاش و زالوان ِ مکنده و مگسان ِ چسبنده را از پیرامونت وادار به گریز و عقب نشینی و محکوم به سوزِ آذر فنا کرد و با شمشیرِ برّاق وپیکان ِ یورش ِ شعله آگین و منوّرِهمزادش، چشم ودل ِ هرزه و هیز وجابرِ خلفای وحوش وغاصبان ِ ناکس وبی اصل ِ تختِ فرجودگر و همافرِ مینوئی را به نفیرِ صاعقه ای سوزانید وخاکستر کرد،کور کرد و درید و رو سیاه کرد... و امتدادِ غرشش را تا سکوتِ ساکت ونجیب وشمرده و آرام ِ صدایت کشانید ،تا شیونت درخفقان ِ زجر و نا امنی و فجایع و ناعدلی و گلایه و دهن کجی،قوتِ قلب و سرپوش ِ ترس ِ ستمدیده ترین وپروانه ترین وجودِمعنا باشد،.. تا بندهای گره خوردۀ حنجرۀ فریاد، از تارهای عنکبوتین و گرفته وبغض کردۀ صوتِ صدایت از هم باز شود،رها شود، صاف شود و نهایتِ طنین ِ آوایت را پژواکِ حماسی ِ آرام بخش ِ فردوسی کند... وباران:صدای ِ پای ِ آب، اشک آسمان،ریزش ِبه هنگام ِ غرورِ سنگین وغالبِ سرشکستگی و خانه بدوشی و خود داری و سرخوردگی،مظهرِ رحمت، ارمغان ِ برکت، دلیل ِ نعمت، گریۀ ملایم و قطران ِ یکریزش را، نمبارِ متین ِ نازک دلیش را، دانه دانه ترانۀ گهربارِ جان نثاریش را، بر تن خواهِ آغشته به گردِ افیونیۀ واپسین ده شورۀ متروکِ اعصار، دلچسب و دلسوز و دلگیر، باریدن آغاز می کند،تا تو چکیدۀ تمامی بارشهای انزوا و غربت وگوشه گیری و ناباوری ِ پریان ِ منزۀ دریائی را با ابریق ِ دستان ِ رؤیائی وآبی، بر شمایل ِ کورِ باغ ِ شداد ومالرو بُتکعبۀ شیّادِ ستم بپاشانی، تا معمای بیهوشی ِ مِلکِ بی بر و بی رمق و بایرت، حاصل شود، ثمر شود، دل گشا شود، زیبا شود، فرخنده شود، مبارک شود، بی سابقه شود... و رنگین کمان: رهگزارِ الوان ِ سیرِ نادرفرزانگان کهربائی، فوران ِ هنرنمائی ِ رنگارنگ عشوه کمان ابرو قامت کشیده هفت خطِ کشمیری، آبروی افلاک، آرامش ِ موج ِ رنگین لطیف و..گذرای شکستگی و..دلداری پررنگ و زود رنج ِ ابرها، تجلّی کهکشانی خاطراتِ جاده های پرنگارِ طاووس پران ملکوت، نردبان ِ شیشه ای و ملوّن ِ بازیگوشی ِ طوطیان ِ خیالی وحی، نگارِ بَزک کرده و آهنگِ گلگون و بانشاطِ پس از باران، نقاش ِ با ذوق و رنگین سلیق بوم ِ شستۀ هوا، با قلم موئی آغشته به همۀ شه رنگان ِ طبیعی وگویا و چشم گیر ووارسته،قوس ِ نازنین وفرحزادش را تا میانبرِ اوج ِ مستقیم ِ ثریّائی، خشت به خشت به رسم می کشاند و تو با حیرتی روشن از میان رنگها می گذری و فاتح و مالک وحکمران جلوه ها،ملکۀ نقشهای بهرنگِ همۀ اندیشه هامیشوی، ناب می شوی، بی نیاز می شوی،یکرنگ می شوی، سارنگ می شوی.... ادامه دارد... ابرنجک: رعد و برق آنچه گذشت: مراجعه شود به پستهای قبلی... ***************************************** ...وزمین: مادرِ مقدس ِ رویش...، آغوش ِ گستردۀ زایش...،معروفۀ افلاک شهره،قرعۀ شاهین شهاب بنشستۀ هستی،بی نظیرمهمان پذیرو زوار کریم ِ گیتی،ستمکش عالم،هدفِ منجنیق ِ هبوطِ کهکشانی ِ خلقت،متحمل ِ سنگینی خائنانۀ متجاوزان ِ نوامیس ِ طبیعت، بسترِ دشتستان ِ خود را با لرزش ِ قهقهۀ عمیقی زیر و رو کرد...،تکان داد و شخم زد وهزاران قطره اشک را از چکامۀ چشمهای بسته و دق کرده اش در موازاتِ راهت چکاند تا خاک فرو نشیند،تاهیچ خس و خاری، هیچ غباری تن ِ نوبرین ومرمرین و مه پاره و رنجورت را باز نرنجاند، نفرساید، نپوشاند، نخراشد و آنگاه با همۀ پهنایش درمسیرت سر بر خاکِ سجده سائید ودرخود آرام به گِل نشست...؛ وخورشید: عروس ِ طلائی نور،اتصال ِ پیوستِ ملیح ِ سازش،پرتواَفشان ِ آفتابِ شهروزِ روشنائی،باغبان ِ مهربان ِ زندگانی، عاطفۀ با وفای آسمانی، با سر انگشتان ِ فروزان و گرمش، پله پله سنگ چینهای جادۀ اُمید را به نرمی ِ بشارتی می فشارد و موسیقی ِ ملکوتی و ماورائی و نجیبِ لقاء و وصال را گام به گام و نت به نت و آهنگ به آهنگ و پرده به پرده با حرکتِ موزون ِ سایه ها بر تارهای زریفِ آفرینش می نوازد و پیکرۀ زرگون و براقش را وجب به وجب بر پهن دشتِ گسترۀ آرزوها می غلطاند و شورم را یکپارچه و متحد و نورانی به جوشش ِ حسی لبریز و مملو از نبض ِ تندِ خواهشها و خواستنها و فتح ِ روزبه ترین صعود و برپائی بنیان ِ فاخرِ ارزشهای سرآمدِ قلبی بی قرار و ملتهب و مشتاق می کشاند و صمیمانه با تمامی عظمت در تو غروب میکند،در تو خاموش می شود،سرد می شود...؛وباد: سپهسالارِ کهن ارتش تاران ِ بی سامان ِ کائنات،نوازش ِ ابریشمین ِ لطافت،وزش وزین وبی دریغ ِ سخاوت،بذرافشان ِ شعورِدیم زاران ِ یأس و نخوت،با مژدۀ هوارِ شورآفرین خود برگهای داغدارِ پائیزی را،اعلام های ترحیم و افسوس و پریشانیهای زرد و مات و مغموم ِ جدائیها را، افتادن را،ریختن را،زمین خوردن را وترکه ترکه شاخساران ِ شکسته و فراری و گریزان و ولگرد رهگذاران را به تفال ِ فرشکردی همایون، ناگزیر به تحسین و پایکوبی و پیشوازمی کند وقطعنامه ای را از جوهرۀ لوح ِ بیتای فلک،در ابتدای ِ شیبِ هادی ِ سرنوشتِ راستین ومسعودِ رویش می نگارد وپیچش ِ نگاهش را شرجی و متین بر قامتِ سفید و دیدگان ِ نیک شرم و زیبای ِ زیبای ِ... گلهای مریم می اندازد که منظرِ معصوم و دل کنشان ساعتها منتظرِشکلکی شیرین و چشم داشتی چنین ناگهانی را ازپیشوای پیرگردون داشتند تا در خوش آمد و پی آمدِ بهارِ برومندت به پا ایستاده و شایسته و فرناز و سرافراشته...،دستان ِ کوچک ودعاگوشان را بگیرد و سمت و سویت تکان دهد و در آخرین نمایش ِ شفافِ خود با همۀ ویران سریش،گردباد وتندر و طوفانش ، رها و راحت، فروتنانه در تو فرو کشد... ازنفس افتد...ساکت شود...از پا نشیند. ادامه دارد... فرشکرد: نوشوندگی(نوزائی) آنچه گذشت: مراجعه شود به پستهای قبل... ************************************************************************ ...ونفس را گِرد و خاکین و دودی چراغین و جادوئی و خفته و آزار دهنده ودق کرده و سوزناک، از تهِ آشیان ِ هُد هُدِ پَرشکستۀ دِل،با دردِ نحیبِ فشارِوداع ِ مُمتدِ هوئی از نهادِ سنگوارۀ سینه ام به یادپاره ای رها کردم و... آسوده شدم... و سبک بال و راحت ومواج چون قاصدکان ِ خُجسته وخوش خبرو خسته و سرگردان...، سر برفرازِ پیشانی بلند و کشیده و لعل نشانت نهادم و افشنگِ غلتیده از نجابتِ سر به زیرافکنده ات، انگشتان ِ قلقلکِ خیس و مرطوب و چسبندۀ خنده های یکریزِ زیر باران شد...،پایان ِ ستیزۀ تاراج ِ سِحرِابلیس ِ غریبِ خشکسالی بر بُوستان ِ اصیل و با رونق وآباد و حاصل خیز و بهشتین ِ دهکدۀ اجدادی و اساطیریم.ومن آرام گرفتم،خاموش شدم،فرو نشستم وتو در من جریان یافتی وبا پَر نازِ طاووسین ورنگین گمان ِ حجلۀ وصال ِ نوش آفرینت..،سفرنامۀ پُر حاصل ِ آمدنت را بر بال ِ مُستندِ شاهین یقین...، منزل به منزل و مو شکاف و تیزبین و نکته سَنج در رواق ِ کبود و خاکستری ایمانم به پرواز کشاندی ونقالی ِ پرشورِ معراج ِ هفت خان ِ رُستم را از بیت المقدس فروهرنشان و والامقام ِ وجود آغاز...و ورای مرزِ مدینۀ فاصِلۀ تردید و وحشت، آرام آرام در پندارم زمزمه کردی وآنگاه مرا در پیچ و خم ِ صد کوچۀ ایثار به عمق ِ باورِ معنا، تا اندرونی خاص ِ عطاران کسبِ صداقت و معرفت...،پند به پند بر هم چیدی و در هم تافتی و جدا بافته ردای دیبا رابرقامتِ سهرابِ شهامت پوشاندی و ایثار را نیایش ِ خاص و بدرقۀ فر زادِ آزادِ دهر گرداندی ومن... هم کاروان ِ خُرّم دین ِ مزدائی،دُردانۀ کجاوه نشین و انیس ِ حریم ِ متبرک و ضریح ِ محکم و تکیۀ صمیمی وبا صفا و پُر برکتِ گامهای آمدنت ، مراقب و مواظب و دوراندیش وکاشف...، درچله نشستم...؛ومن در ستایش ِ سرشارِ رسیدنت...،بی تابِ تختگاهِ جلوست...،چشمهای به در دوخته و گود رفته و سیاهی زده و پرگرفته وتارم را... بر دورنمای باطمأنینۀ حرکت و درنگِ گه گاه بی شتابِ قدمهایت دوختم...؛تودست در دامان ِ بی لکِ متانت...،سواربرایمن ترین قدمگاهِ صلابت...،تکیه برعصای ِ استوارِ اعتماد وقدرت می آمدی، پابندِ مزدا...،دستبندِ اهورا...؛ومن هنگامۀ نوشین ِ حکمت و شه یادِ دیدارت را جانانه چشیدم ونگارِ تن ناز و مهنام و شهرزاد ومهشیدِ دادار را به چشم ِ دل دیدم...، شوق ِ فرمهرِ آفتاب را...،پرتوِ روشنگرِ مهتاب را...،پیمان ِ منسجم و حیات بخش ِ ابران ِ باران زارا...،خنده های مستانۀ شهلای رعد را...،جریان ِ کشیده وروشن ِ تازیانۀ تابان برق را...،ترنم ِ تنبورین ِ رگبارِ افشانه سازِ باران را..،رامین بزم ِ لیلا نمکین سیه وش شورِ شبانگهان را..،درخشندگی ِ سوی ِ پایدارِ روشنک سورِ ستارگان را...، سر زدن ِ سروش ِ سیمای ِ سحرگهان را...،پایکوبی مهردادِ درختان ِ ریشه دارِ مجنون را...،ولادتِ والا ارج ِ فرودین رویش ِ برگان ِ خزانی را...،دلربائی به نازِ رنگینکان ِ رامشگرِ گلبرگان ِ کاشانه را...،تاب بازی پیچان ِ چمنهای سبزوارِسرتافته و همیشه در پهنه را...،عظمتِ یکتا و بی نظیرِ لاجوردی دریا ها را...، پیوسته اَبروان ِ اُستوارو سرافراز وغیرتمندِ کوه ها را... و رانش ِ پیشوازِ مهربادِ اَبردوش ِ کولی سفر را... که دستپاچه و دلواپس وسراسیمه خود را به من میکوفت و با اشارۀ نوازشگرِ شرطه تو را نشانم میداد که چون قرص ِ کامل ِ بدری... در مسیرِ پُر جُنب و جوش و صد حرف و حدیث و خوش هیاهوی ِ آزاد راهِ حس ِ سبکسیرِ آسمانی می آمدی...،ازدور دستهای مه آلود و ناآشنای دوران،خستۀ خسته،که گویا با هر قدم خروارها سنگ را دنبالۀ خویش بر زمین به اسارت می کشیدی و طلایه داران ِ قشون ِ پرجلال و... نورگان زرق اَشرفیان و...مُرصّع جهان گشا رزم آرایان ِ روشن ضمیرِهستی...،سورساتِ برخوردِ نیمۀ قسمتِ جان نثاران ِ گاردِ جاوید را....، پیش قراولان ِ طالع بین واَختر شناسان ِ معجزسرشتِ طوق ِ آشنائی را محیا...و جارچیان و گزمه گان ِ بیدار و بی باکِ عزم ِ طبیعت...، پیام ِ موعودِ ظهورِ جزم ِ اَبَر شأن وکیان ذاتِ اَشائی را یکریز و یکنفس جارمی زنند... و ناگه فوارگان ِ پردیسین ِ فرشه درنهادم ترنم آغاز می کند. ادامه دارد... فرشه:تازگی و پویائی اشا:هنجار و نظم حساب شده جهان هستی یا نیروی هماهنگ کننده خلقت و به معنی اینکه تمام آفرینش بر اساس خیر خلق گشته است آنچه گذشت: مراجعه شود به پستهای قبل.. ************************************************* ...و شبهایم:کورمال ِ پانتومیم ِ نقش ِ نمایش ِ خیمه شب بازان،همکلام ِ نعرۀ شبگردان،مؤنس ِ خیل ِ تیره بختان،دلباختۀ سیل ِ سیه قلبان،مَرهون ِ بذل ِ حرامیان و غفلت پرستان وهرجائیان؛ وآرامشم: جولانگاهِ کفتاران ِ نا جوانمرد و...مسکن ِ جغدان ِ منحوس و... پرسۀ گربه های نمک نشناش و... ولگردی خفاشان ِ کوردل و... کمینگاهِ گرگان ِ سفاک و... بزم ِ پشه های خون آشام و...تجمع ِ جوندگان موذی و...سورساتِ سگان ِ مفتی و رذل و تن پرور؛ وآسایشم:جای آنکه شرح ِ شیرین ِ آرامشم باشد...، نقاشی متحرک و رنگارنگِ خوشنوازو نی نوایِِِ ِ روحانی قیل وقال ِ شلوغ ِ بیداریم باشد...، گهوارۀ راحت و بی خیال ِ خوابِ تن رنجه ها و فرسودگیهایم باشد...،زمان ِ لازم و وقتِ مناسب و فرصتِ مُغتنم ِ دام تنان وکلاشان ِ شبرو و شیطان صفتی که همۀ سرمایه های خزائن ِ نیازم را...،الماسها و مرواریدها و یاقوتهایم را...،یشم و زمرد وگوهرِ شب فروزوالهۀ ماندگار و راستین وپربهای پدرانم را... یک به یک از پیکرۀ مومی گنجینۀ گرامی ِ اندیشه هایم می کنند و می ربایند و می برند و کیسه های فزونخواه ویغماگر و گشادۀ خود را بر دوش می کشند و گم میشوند وچون بختکی در بطن ِ ظلمت محو میشوند و میگریزند و میروند؛من در روال ِ عمرم...،نوروزِ همۀ لبخند های شکفتۀ اولین روزهای میلادی سالنامۀ هجری ِ زندگیم..، تسخیرِ ریشخندِ تأسف و سوسۀ مأیوس و تعنۀ کریح ِ عفریتِ عجوزِ پَرجامه...، بر مولودِ معلول و ناقص و ناخواسته و بر ره نهاده را... با ذوقی ناگزیر و شوقی بی طپش و درکی بیچاره برنخستین برگِ تقویم ِ شمسی ِ خاطراتم حک می کنم... و توهین ِ تحقیربارش را بر صدرِ مجلس ِ آخرین شام ِ انتقام ِ اَندوه و رنجشم به تصویر می کشم...،مروری که در آئینۀ فال ِ یلدای دمادم رَمل ِ مستورِ روزگار... بر تابلوی تصورِ سعدِ سرنوشتش جز حسرت و دشنامی پست هیچ تفصیری و تقصیری بر خود نمی گرفت... و هیچ درکی چون انتظار و هیچ رسمی چون فاصله و کنایه وجدائی ونفرت وتسلیم برغول ِ قفل ِ قفس پندارش وخطِ حائل ِ افق ِ غبارین ِ افکارش، در خود...." آه..." هَم نمی کشید،و سکوت:جزیرۀ مسکوت و مشکوک و منکوب و موهوم و خالی ورُعب آور و هرزه؛ آرامش ِ ناشناخته اَمواج ِ هَپروتی ِ خیال ،آبستن ِ سکون ِ فریبندۀ قبل از طوفان،بغض ِ گردابین و پیچیده وفشرده و نفس گیر وغرور برنداز و کشتی شکن،سخرۀ بی رحم ِ فلا کت و آسیب و غرق شدن،له لهِ خفقان ِ نفس،انتهای عالم... قیامت...؛وه که چه جانگداز و رقت بار وافسوسناک وپلیدی است،گذشته ای راکه بی تو سوزاندم... ادامه دارد... آنچه گذشت: مراجعه شود به پستهای قبلی ------------------------------------------------------------------------------ ...ومن بازدرصلح ِ نشاط انگیزِ حکمفرمائیت،دررکابِ پیشگاهِ پیروزو پارسا زندِ درگاهت،تختگاهِ پرشوکت و روزبه دل آرام ِ پرجلال و یزدان پناهت، دستان ِ امن ِ ایزد حُسنت راگرفتم وآهسته وفرحناز،پشتِ خالی ِ بی کسیم،کنارِدرهم ِ خرابه ام ، جَنبِ شوره زارِ تشویشم،کنج ِ غریبِ دِق مرگیم،وسطِ تنهائیم...، نشانیدم و با تو عالمی درد و دل کردم و ماتمی گریستم و سودائی سرشکِ التماس را لجوجانه بر قامتِ صبورِ تحمل ِ با وقارت باریدم و سبکبال... از قلبِ لانۀ سَربرآوردنت تا سقفِ آسمان ِ نرم و پرنیان ِ مِهرجاویدِ سعادت بال گشودم وآسمانی شدم...تیزپرشدم... هوائی شدم... ونشستم و یکریز در غنیمتِ لطفِ بنده نوازت، یکنفس مویه کردم و لاف زدم و یاوه سُرودم وموهومات خواندم وترزبانیها راندم ولاچمایه هابافتم...، باکمی گاهی تیراخمی، نیشخندی...لمی نشستنی...آنی ایستادنی...ازجاپریدنی... خَم شدنی...درازکشیدنی... وُل خوردنی...دست جُنباندنی...مَزه پراندنی...سَر به زیرافکندنی... روبرگرداندنی...خجالت کشیدنی...قهقهه ای... شکایتی...پشیمان شدنی...بغض کردنی...ساکت شدنی و...؛ آن روزها که نبودی... اوقاتِ تلخ و کرخت و پژمرده و افسرده وخفه و عبث؛"روزگارتیره بَختِ مَن"، روزهائی سخت بیماردربستری جزامین وچرکین و بلا خیز ومُسری وآلوده وکشنده، بالینی هراسناک وگریزانگیز ومتشنج وکسالت بار و مصیبت ساز و عفریتی، کالبدی مأیوس ومرگ ستیزو بی فرجام وگمراه وچیره واِغمازده...،سیه پوشی که عزای تارو بُهتِ ("بی خداحافظی")ومُصیبتِ بدشگون ِ بیتفاوتی و بی تکلیفی و بی اَرزشی و بی وفائی را... سرگذشتی متروک وطاق وشمع آجین در فرجامگاهِ سوت وخالی...،گداخته وپوشالی وجورآزمون،برسفرۀ تُحفۀ درویشی جان پذیرا گشته است؛ چروکیده و خمیده وفرسوده وفرتوت و نالانِ نفرین آق زندگی؛نمی دانی و من میدانم..،ندیدی و من دیدم..،نیازمودی و من آزمودم..؛ نمیدانی افسوسی راکه یاسها درنوازنده ترین وزشهای موزون ِ صبحگاهی نمی رقصیدند... ندیدی کابوسی که قناریان در پرشورترین و ژرف ترین وسرمست ترین و سرخوش ترین و دل نازک ترین بزم ِ سحرِسرخ ِ بهاری نمی خواندند... نیازمودی عذابِ بدقولی و بهانه جوئی وبدعُنقی وعهدشکنی ِ علف زارا نی که هیچ راهی را...مسیری را...مقطعه ای را...بُرهه ای را...،حتی تعارفِ سادۀ قدمهای رنجورم نساختند و ناجوانمردانه زیر پاهای ترک خورده و مجروحم را با مشتی کلوخ و خارهائی زبر و بران تنها برجای خشکاندند وسبز نشدند وسربرنیاوردند و نرستند،نمی پرسی و من میگویم: وهیچ سحابی خنکای مفرّح وشیشه ای بارشش راحتی قطره ای...،گفتم قطره ای؟ حتی نمی برتشنگی وشوربختی وتلخ کامیم روا نداشت،تونشستی ومن برخاستم... توشکوهی ومن شکوه و آشوبم: هیچ زمینی حتی وجبی مرا درخود جای نداد ، دریغ ازگوشۀ دنجی که مرا در خود خلوت کند وکامی مرا در خود فرو برد و سینۀ ستبر وسنگینش را گستره فقط درنگی مأوای حال ِ خسته وبی جانم سازد ، وهیچ درختی نهالی را شاخه ای را،سایبان ِ تن مردگیهایم نیفراخت وچترمشبک وسر سبزش را هرگزبرسریرِ پیکرِآفت بارو سوخته وبی پناهم نگسترد... ادامه دارد...
