به نام ِ آفریدگار ِ دگرگونی ها

از بهار است اینگونه سرمست ، مهر ِ زایش بر اندام ِ گیتی ، برسر ِ گیسوی ِ نو نهالان ِ هستی ، غنچه ها با گُل ِ خنده چسبید ، همچو الماس بر تاج ِ شاهی ، نغمۀ شور ِ آزادی ِ چشمه ساران ، می تراود هوای ِ نوای ِ قناری ، می طپد عطر ِ خاک و فضای ِ جوانی ، در تکاپوی ِ پُر های و هوی ِ نسیم ِ شرابی ، باتواَم خود فرو رفته در غم ، شاد و رقصان به  نو رَستن ِ سبزه بِخرام ، که به هر جا نشان و نشاطِ حیات است ، که ز هر سوی دوران به جشن است ، تا کجا حال ِ دل مرگبار است؟ تا به کی شرح ِ احوال ِ جان سوگوار است؟ هان چرا نرگس ِ دیده ات اشکبار است؟ بال بگشا که گردون روان است ، چشم چرخان ، چه وقتِ قرار است؟ بوسه ای زن که نَقل ِ گذار است ، جامه نو کن که هنگامۀ پُشت کار است ، فصل ِ گردون تکانده ز خاطر ، تلخی ِ سوز و سرمای ِ اسفند و دی را ، غرق ِ آغوش این پرده بنگر ، شوق ِ پروانه های ِ نگارین هنر را ، چه چۀ بلبلان را که هر دم ، چون نی تشنه آوازه خوانند ، بر بلندای ِ سر سبزی ِ لاه جان اینک ، نازنین مؤنسی است شادان نشسته ، از همه عطر گلهای ِ خوشرنگ ، گرد آورده گلدسته بسته ، تا دهد تهفۀ عشقبازان ، تا کند هدیۀ دل سپاران ، غیرتی کن ، نجیبانه او را ، هر نفس سمت و سویت نگاهی است ، همّتی کن ، مسرّا نه او را ، هر دمی جانبت انتظاری است، عاشقا گر سیه میل داری ، چشم ِ محبوب اینک چو شام ِ سیاهی است ، که ز بلوای ِ دل قصه گوی است.

.......................................

لاه جان : جایگاه ابریشم  

...................................... 

                      

                     

آغاز سال ۱۳۸۸ بر تمامی ایرانیان و همه دوستانم مبارک باد .

نوشته شده در جمعه سی ام اسفند 1387ساعت 11:39 توسط مجید| |

                       

سرزمین زادگاهم خاک حاصلخیزی است که با بشارتِ باران ِ رحمت و نگاهِ نوازشگرِ شعاع ِ پرفروغ ِ آفتابِ لطفِ برکت، گلهائی را در دامانش پرورد که هر بوته به مشیتی مقدس سر از خاکِ کیمیاگرِ این بوستان سر برداشتند ، اکنون چشم اندازِ طبیعتِ درونی ترین گلزارِ اَصیل ِ آمالمان از قطعه ای مبارک رویش آغاز، و شروع به خلقت و رشد و باروری و سرشتن گرفته است ، شکوفه های ِ باشکوهِ پیدایش و نمودِ حضور و شکفتنمان ، هر شاخه با عطر و رنگ و صفت و سیرتی خاص ِ آفرینش ِ خود ، دستان ِ سبز و گشوده و مشتاق ِ تعهد و ایثار و آشنائی ها را به دور دست ها تکان می دهند وفریادِ نغمه های ِ شمیم ِ عطوفت و نجاتشان را پیاپی و خرّم ، سوار بر قاصدکِ مهربان ِ نسیم ِ گمنام ِ یاری و کرامتِ بینش و شناختِ دریافت های اندیشه های بلندِ آگاهی هایِ روح بخششان می نشانند و می سپارند تا شامۀ نیاز و تشنۀ همۀ بذرهای ِ خسته و آواره و سرگشته و دورافتاده و طوفان زده و بی مکان و ناشناخته را ، سمت و سوی ِ سامان ِ باغستان ِ معرفت و گلدسته های  خودباوری و توجّه وآراستگی و وارستگی ِ شایستگان و پویشگران ِ عمق و ریشه ها و آوندها ، جلب و مجذوبِ دوستی و صداقتِ واقعی ِ زیبائی های ِ مرغزارِ رفاه و آرامش و آسایش و اعتماد و امنیّت گردانند و امیدِ قد کشیدن و نُمو و ثمر بخشی و هدفمندی و ارزشمندی را ، باغبان ِ شادان و مشتاق و بیدریغ و بی ادعا و حیات بخش ِ حمایت از حریم ِ وجودِ پرحاصل و گران ارج و مهیای استطاعتِ همۀ دانه های ِ حیران و فراموش گشته و آفت دیده و دور انداخته و واگذاشته بخشانند ؛ بیائیم پای سفره های گستردۀ ایمان و تحوّل و جنبش و همدلی ها و آرزوهامان : سعادت ، سلامت ، سخاوت ، سرور، سپاسگزاری ، سرافرازی و سرسبزی را از کتابِ مقدس ِ راستی و نیکی و خیرخواهی ، نثارِ هوای تازه و ناب و فضای تنفس ِ آزاد و جستجوگر و پویا و جویا و بینای وجود و پیرامونمان حاجت بخواهیم و گستردگی و پرباری و عظمت و جاودانگی ِ اصول ِ برحقّ ِ آئین ِ محبّت و احترام و خود پردازی و خود شناسی و گلستان ِ اعجاز انگیزِ همراهی را، نیّتِ رهائی همۀ ماهیان ِ تُنگهای تَنگ و محدود و نفس گیر، به آغوش ِ مأوای باز و وسیع و جاری رودها و دریاها ، نذر ِ التماسمان سازیم ، و در آخرین تکاپوی بدرودِ ثانیه های گذارِ تجربه های گرانقدرِ پیشینمان ، خود را صاف و خالص و بی کدورت ، در آئینه ای که پیش رویمان نشانده ایم تماشا کنیم و بنگریم آیا می توانیم در چشم های روشن و معصوم ِ وجدان ِ منصف و آگاه و بیدارمان سر بلندانه بنگریم؟ بیائیم بر سبزه های فراوان نعماتِ  پیرامونمان دخیل ببندیم ، وعهدمان را بار دیگر با همزادان و هم نفسانمان گره بزنیم و قلب هامان را با سنجاق های محکم ِ اعتماد ، با هم پیوند دهیم ، بیائیم بر پاکی نگاه هامان سُماق بپاشیم ، بیائیم سیر و سرکه را از کنار باورهای بزرگ و شفاف و ایمن راستی جدا نشانیم ، بیائیم سکه های غنی بی نیازی را به هم هدیه دهیم ، بیائیم فقط به اندازۀ حبه ای سنجد خیرخواهانه امید بکاریم ، بیائیم دهانمان را با سمنوی متبرکِ عشق شیرین نمائیم .

پیشاپیش سال جدید و نوروز باستانی رو به همه دوستای خوبم تبریک و شادباش عرض می کنم و بهترین ها و زیباترین ها رو برای همه عزیزانم از اهورای مهربان آرزومندم.

نوشته شده در سه شنبه سیزدهم اسفند 1387ساعت 12:1 توسط مجید| |

              

پاس می دارم حضورِ بی نظير و بی نشانت را، باز می کنم قفل زنگار بستۀ قلبم را و مي گشايم دربِ ناگشودۀ وجودم را ، واحساس میکنم ارادۀ پاک ، مشيت پربرکت و خواستِ پرتوانی را که درهمۀ ذراتِ هستيم جاری می شود، ونشئه ای جاويد ونورانی ونشاط انگيز، سرنوشتم را  می تراود ، چشمه های زلال رحمت از هر سوی در من چکيدن آغازمی کنند ، سکوتم  پُر می شود از خروش ِ مليح چشمه ساران و چهچهۀ روح انگيزِ پرندگان ، آستين بالا ميزنم و کپه خاک های سياه و ناهموارِهبوطِ متروکم را پشته می کنم ودرمردابکان راکد ومستورمی پراکنم  تا محو و نابود شوند چرک آبان متعفن ومريض ِ اين دشتستان ؛ وبستری مهيا و صاف می گسترانم برای عبورو تجلی رودِ جاری ؛ وسبکبال چرخی به دورِ خود می زنم و با آرامشی صحرائی سر به افق می تابم ، عطرِ شور و خنک و طنازی  آنطرفتراست ، شوقی طپشناک درحنجره فرياد میزند "دريا در من است" رخت برتاب ؛ نسيم ِ التماسم را به هرجهت روانه می کنم نقطه هائی نورانی از همه طرف به اين سوی در حرکتند ؛ سپاس شفيقا , همه دوستان ِ ديارِ ديرينه وپاينده ام ، درآغوش هم ، دست بر شانه های هم، همراه و هم آواز و هم دل ، تقديرِ حياتِ باقی  را رقم می زنند و زير سايبان ِ گستردۀ دستان ِ مهربان ِ آفرينش , راهی بيکرانه می شويم، گوش به امواج بی خش و واضح و نگاه بر بلندای روشن بی شمار فانوسکان دريائی ، فارغ و آزاد با قدم های مصمّم ايمان ، محو آبی ترين و مواج ترين و واقعی  ترين وجانبخش ترين سرابِ هستی می شويم.        

نوشته شده در جمعه دوم اسفند 1387ساعت 2:15 توسط مجید| |